“ความผูกพันที่มากกว่าคนขายก๋วยเตี๋ยวและลูกค้า”

หน่อยและเพื่อนๆบัญชี จุฬาฯ ตั้งแต่รุ่นพี่จิ้น Shi39รุ่นหน่อย Shi41 และรุ่นน้องลงมาจนถึง Shi43 รวมตัวพบปะกันที่บ้านหน่อยเมื่อเร็วๆนี้ เรียกว่านัดอัพเดทชีวิตกันและกันค่ะ พอไม่ได้เจอกันนานทุกคนก็เหมือนแบกความคิดถึงมาหากัน

นอกจากรุ่นพี่รุ่นน้องได้เจอกัน ก็มีแขกคนพิเศษที่เราตั้งใจชวนมาในงานด้วย แขกคนพิเศษที่ว่าก็คือ “เจ๊จู” ตำนานก๋วยเตี๋ยวเป็ด เย็นตาโฟ ตรงข้ามประตูเล็กบัญชีจุฬาฯ ที่คนจุฬารุ่นก่อนหน่อยและรุ่นหน่อย รวมทั้งน้องๆที่ยังทัน จะต้องจำเจ๊จูได้แม่นแน่นอน

เวลาผ่านไป เจ๊จู ก็ไม่ได้ขายก๋วยเตี๋ยวที่เดิมแล้ว เจ๊ย้ายมาปักหลักขายที่เดอะมอล์ บางกะปิ และหน่อยไปเจอโดยบังเอิญเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว จึงแวะไปอุดหนุนเจ๊อยู่หลายครั้ง ฝีมือเจ๊ไม่เคยตกเลยค่ะ แล้วก็เลยได้ติดต่อกันเรื่อยมาตั้งแต่นั้น

เจ๊จูเลิกขายก่วยเตี๋ยวไปนานแล้วเพราะอายุมาก และสุขภาพไม่ค่อยดี เจ๊เดินไม่ค่อยได้ ต้องใช้ไม้เท้าเพื่อช่วยประคองการเดิน และไม่ได้ไปไหนมาไหนมาพักใหญ่แล้ว เจ๊บ่นกับลูกๆว่าอยากเจอเด็กๆสมัยก่อน ที่มาอุดหนุนเจ๊ ก็เลยเกิดงานนี้ขึ้นมาเพื่อเจ๊จูโดยเฉพาะค่ะ

หน่อยบอกเจ๊ว่า เราจะทำก๋วยเตี๋ยวให้เจ๊กินบ้าง หลังจากเจ๊ทำให้เรากินมาตลอดหลายปี พวกเรากับเจ๊เป็นมากกว่าลูกค้ากับคนขายก๋วยเตี๋ยว มันคือความผูกพัน

สมัยเรียนหน่อยและเพื่อนมีโปรเจ็กต์ที่ต้องทำจนดึกดื่น ร้านเจ๊จะเปิดถึงแค่หกโมงเย็น แต่เจ๊จูก็ใจดีกับพวกเรามาก เป็นห่วงกลัวพวกเราอดข้าว แม้ร้านปิดแล้ว หรือจะดึกแค่ไหน เจ้จะตั้งหม้อก๋วยเตี๋ยวทิ้งไว้ รอพวกเรามากินเสมอ

โมเมนต์ที่หน่อยและเพื่อนมีความสุขมากก็คือ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเจ๊ โดยเฉพาะช่วงที่เราร้องเพลงให้เจ๊ฟัง เจ๊จูถึงกับทิ้งไม้เท้าในมือ และโยกตัวไปตามจังหวะ

หน่อยคิดว่าเจ๊น่าจะมีความสุขมากๆ เหมือนกับพวกเราที่มีความสุขที่ได้พบกับเจ๊อีกครั้ง ลูกสาวของเจ๊จู บอกว่าไม่เคยเห็นแม่ยิ้มมีความสุข ถึงขนาดทิ้งไม้เท้าแบบนี้มานานแล้ว

ทุกคนร่วมกันอวยพรขอให้เจ๊จูมีสุขภาพที่แข็งแรง และอยู่เป็นเสาหลักความรักความผูกพันของพวกเราตลอดไปค่ะ

Post a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*